Wykonania

Powłoka Surf

Struktura

Adhezyjna

Mono

Multi

Nano

Comp

Grad

Top

 

AlTiSiN

X

X

 

 

X

 

(X)

 

AlCrN

X

X

 

(X)

 

 

(X)

 

AlTiN

X

X

 

(X)

 

 

(X)

 

TiAlN

X

X

 

 

X

 

 

 

TiSiN

X

X

 

 

 

 

 

 

TiN

 

X

 

 

 

 

 

 

TiCN

X

X

(X)

 

 

(X)

(X)

 

TiZrN

X

 

 

X

 

 

 

 

CrN

 

X

 

 

 

 

 

 

CrCN

X

X

(X)

 

 

(X)

(X)

 

CrTiN

X

 

 

X

 

 

(X)

 

CrZrN

X

 

 

X

 

 

 

 

ZrN

(X)

X

 

(X)

 

 

 

 

ZrCN

X

(X)

 

X

 

X

(X)

 

DLC1 (TiN + TiC/C)

X

 

 

 

 

X

X

 

DLC 2 (CrN+CrC/C)

X

 

 

 

 

X

 X

X – wykonanie standardowe.

(X) – inne dostępne wykonania.

Powłoki PVD charakteryzują się wysoką twardością i odpornością na ścieranie, małą skłonnością do sczepiania adhezyjnego w kontakcie z metalami, niską przewodnością cieplną i dyfuzyjnością atomów oraz odpornością na utlenianie. Są jednak kruche i z reguły słabo związane z podłożem. W warunkach wysokich obciążeń podlegają pękaniu i zużyciu przez wykruszanie. Nowoczesne wielowarstwowe wykonania umożliwiają pokonanie ograniczeń wynikających z własności materiałów powłokowych oraz wzmocnienie ich naturalnych zalet.

Interfejs. Powłoki wykonywane są na podłożu poddanym uprzednio rozpylaniu wysokoenergetycznymi jonami, wolnym od tlenków i wzbogaconym w pierwiastki tworzące mocne wiązanie adhezyjno – dyfuzyjne.

Warstwa adhezyjna (Adhezyjna). Powłoki o słabej adhezji do podłoża, dla których interfejs nie stanowi wystarczającego kotwiczenia wytwarzane są na warstwie adhezyjnej azotku tytanu TiN lub azotku chromu CrN. Jej obecność zmniejsza naprężenia wynikające z różnic współczynników rozszerzalności cieplnej i sprężystości oraz zapobiega tworzeniu się kruchych faz wskutek wymieszania się materiału powłoki i podłoża.

Warstwa monolityczna (Mono). Azotki proste do celów funkcjonalnych i dekoracyjnych wykonywane są jako powłoki jednolite bezpośrednio na interfejsie.

Warstwa multisandwicz (Multi). Powłoki wykonywane są z kilku kanapek o grubości rzędu mikrometra. Budowa stabilizuje i uszczelnia powłokę. Stosowana jest do grubszych powłok o zwiększonym potencjale przeciw zużyciu ściernemu i celem poprawy odporności korozyjnej.

Warstwa nanosandwicz (Nano). Powłoki wykonywane są z naprzemiennie ułożonych na sobie azotków różnych pierwiastków o grubości kilkunastu nanometrów. Budowa nadaje im wysoką twardość, odporność na ścieranie oraz zmniejsza skłonność do kruchego pękania.

Warstwa nanokompozytowa (Comp). Amorficzny azotek krzemu SiNx wydziela się w trakcie powlekania na granicy ziaren azotku tytanu lub tytanu – aluminium i blokuje ich wzrost. Tworzy usztywniający szkielet. Powłoka posiada drobnokrystaliczną budowę, wysoką twardość na gorąco, odporność na zużycie ścierne oraz niski stan naprężeń własnych.

Warstwa gradientowa (Grad). Stosunek atomowy pierwiastków oraz właściwości zmieniają się w sposób ciągły na przekroju warstwy. Budowa nadaje powłoce pożądane cechy jak na przykład dobry poślizg w strefie kontaktu, odporność na ścieranie i jednocześnie zmniejsza skłonność do wykruszania.

Warstwa wierzchnia (Top). Warstwa wierzchnia powłoki o odmiennych właściwościach. Najczęściej węglowa DLC pełniąca rolę poślizgowej i dopasowującej powierzchnie pary trącej.